De kunst van het interview: kakel niet, maar tweet!
Colombiaans carnaval ligt in de winkels en we willen dat iedereen het weet! Tijd voor een paar interviews dus. No problema, dachten we. We hebben immers genoeg te vertellen; over onze avonturen in Colombia, het schrijfproces, de zoektocht naar een uitgeverij… Meer verhalen dan de meeste journalisten lief is bleek al snel!
Ons eerste interview staat deze maand in de Elle. Wat de lezer niet weet is dat er voor die twee pagina’s tekst om precies te zijn 77 minuten tape zijn vol gekakeld (en uitgetypt!). En dat a 200 woorden per minuut, want langzaam praten of tussendoor even ademhalen, dat is voor mietjes.
Foto Elle Magazine april 2011
Toch probeerden we het advies van de wanhopige Elle redacteur - ‘praat de volgende keer alsjeblieft wat langzamer, dit is echt niet te doen!’ - op te volgen toen we een week later aanklopten bij het kantoor van de Boekenkrant. Met enige moeite wisten we ons verhaal te beperken tot een uur en voor we het wisten stonden we alweer buiten op de parkeergarage voor een heg te poseren voor de foto. ‘Waar is het make-up meisje?’ keken we nog paniekerig om ons heen, verwend na de urenlange fotoshoot voor de Elle. Het was pas 11 uur en de ochtendkreukels waren nog lang niet weggetrokken…
Bij BNN Today deden ze er nog een schepje bovenop. Radio is praten in soundbites, werd ons al snel duidelijk toen Floortje Dessing kordaat knikte en zei: ‘Heel leuk. Kunnen jullie dat nog een keer vertellen, maar dan bondiger?’ Van opzij filmde een jongetje met blond net-uit-bed haar en een op nonchalante wijze in zijn diepe v-hals gehaakte zonnebril mijn rood aanlopende hoofd met zijn mobiele telefoon. ‘Opvallen!’ piepte Judith naast me, die het concept van de soundbite al wat beter onder de knie begon te krijgen. ‘Tegenwoordig moet je praten in tweets,’ stak een van onze facebookmaatjes ons die avond een hart onder de riem.
Maar geldt dat dan alleen voor radio of ook voor tv? Om daarachter te komen reisden we af naar Rotterdam. Voor het item ‘mijn 010’ in CCCP programma Aanpakken hadden we na diep graven in onze vroegste jeugdherinneringen Tropicana als filmlocatie gekozen; destijds het subtropische zwembad van onze dromen, tegenwoordig vergane glorie. Helaas stak er net voor de opnamen een bijpassende subtropische storm op. Voordeel daarvan was dat we vanzelf korter van stof werden. We hadden immers steeds maar een paar minuten voor onze ogen begonnen te tranen en het snot ons langs het gezicht liep.
Opname ‘Mijn 010’
Als volleerde interviewees arriveerden we vervolgens op de Libris inspiratiedag, waar we door onze uitgeverij waren we uitgepimpt om te speeddaten met boekhandelaren. Iedere vijf minuten klonk meedogenloos de gong. Gelukkig waren we ondertussen zeer gedreven in de snelle pitch. Waar we echter niet op voorbereid waren, was de vraag om een handtekening. Van schrik begon ik spontaan ellenlange zinnen voorin het boek te kalken, terwijl grote zus pardoes naast Sabine met ‘& Sabine’ tekende…
Op 15 april is de boekpresentatie van Colombiaans carnaval in de Selexyz Broese in Utrecht. Wij gaan vast oefenen op onze speech… Tot dan. Tweet!
S.
